Schitterend
mei 11, 14:31
Het ritme van de passerende bomen vertraagt om tot stilstand te komen als ik mijn linkervoet op het verharde zand zet en afstap. Mijn omafiets plaats ik tegen één van de oude eiken die het afgelegen fietspad langs het kanaal flankeren. Ik rek me uit. Een overtuigende gaap die vanuit mijn tenen lijkt te komen is het resultaat.
Het riet ruist in de wind, terwijl ik me een weg baan door de fluisterende stengels. Ik vind na een korte ontdekkingstocht de kade waar ik plaats neem op het verweerde hout. Hier schop ik mijn schoenen uit en laat ik mijn voeten verraderlijk dicht boven het wateroppervlakte bungelen. Mijn acties hebben een kleine beroering teweeggebracht in het water: van waar ik zit vergroten kringen zich over het metersbrede wateroppervlakte.
En terwijl een constant arsenaal aan pluisjes, kroost, vliegjes, eenden, plezierjachten, binnenvaartschepen, kano’s, vissen, plastic zakjes, colablikjes, takken met halfvergane bladeren, papieren met onleesbare feiten en condooms met vertroebelde inhoud mij een telkens veranderende en toch immer gelijke geschiedenis vertellen, kruipt een tor over mijn broekspijp.
De schittering van de zon op het water lijkt een boodschap voor mij te bewaren. Met mijn favoriete muziek in de oren lees ik aandachtig wat de meest positieve bron van energie mij te vertellen heeft.
Het is een lange boodschap. Eentje waar een hele geschiedenis aan vooraf is gegaan en waar een heldere toekomst uit spreekt. Het duurt tot de zon bijna achter de bomenrij aan de overkant van het kanaal is verdwenen, voordat ik de essentie van de verhandeling te lezen krijg. In alle eenvoud is het de zuiverste opdracht die ik ooit heb ontvangen. Het is mijn opdracht. Mijn taak, mijn levensmissie.
En met mijn tenen breek ik even door de waterspiegel en antwoord kalm en resoluut: ‘Ja’.
— GerJan van de Kamp
Reageren gesloten voor dit artikel