Ik geniet
feb 17, 08:44
Als ik opkijk, zie ik mezelf zitten. Een laatste stap op het pad met de losliggende stenen en afgebroken takken brengt me naar een plateau vanwaar een panoramisch uitzicht te genieten valt.
Ik zie mezelf geplaatst op een steen die een halve meter boven de rest uitsteekt. Mijn voorhoofd rust in mijn handpalmen, terwijl het zweet uit mijn sik en van het puntje van mijn neus op de kurkdroge grond druppelt.
Dan kijk ik op. Een zwarte, doorweekte zakdoek en de hippe zonnebril overschaduwen de bovenste helft van mijn gelaat. Onder de verbrande neus glimlach ik breeduit.
Het is een glimlach uit de grond van mijn hart, uit het puntje van mijn tenen. Het is de glimlachen waar meisjes verliefd op worden, die een ieder kan ontwapenen en waarmee ik gesloten deuren kan openen en ongevraagde antwoorden krijg. Het is mijn glimlach. Mijn gelukzaligste glimlach.
‘Wat zie je?’ vraag ik, terwijl ik naast de jongeman in het bruine hemdshirt ga staan en een warme hand op diens rechterschouder leg.
‘Waar ik morgen zal zijn’, antwoord ik en zo mogelijk verbreedt mijn glimlach zich nog enkele centimeters.
‘Waar zal ik morgen zijn?’
‘Dat zullen we zien als morgen vandaag is geworden.’
‘Ben je gelukkig?’ vraag ik knikkend.
‘Volgens mij ben ik nog nooit zo dicht bij de zon geweest.’
‘Als ik me uitrek zou ik haar kunnen aanraken.’
‘Ja’, en mijn zachte geknik wordt synchroon beantwoord.
‘Maar dat zou zonde zijn’, antwoorden we in koor. ‘Zo puur, zo nieuw. Gelijk zo vurig als de vlammen van de eerste dag en zo veilig als overal kan zijn. Oneindig. Laat ons genieten van de eeuwige warmte. Laat ons genieten van de warmste deken en de krachtigste energie. Laat ons genieten. Laat mij genieten. Zie mij daar staan en zitten: ik geniet.’
— GerJan van de Kamp
reageer
Reageren gesloten voor dit artikel
:-)
ook, via jou
— w · feb 17, 10:43 · #